ბრიტანულ ყოველკვირეულ საზოგადოებრივ-პოლიტიკურ ჟურნალ „ნიუ სთეითმენში“ (New Stetesman) გამოქვეყნებულია სტატია სათაურით: "მგზავრობა უკრაინის ანტიდრონულ დერეფნებში" (ავტორი - უილ ლოიდი). პუბლიკაციაში გადმოცემულია ჟურნალისტის უკრაინული შთაბეჭდილებები, რომელიც მას ფრონტისპირა ქალაქის ნახვის დროს შეექმნა. ავტორი ომის გამო შექმნილ პრობლემებზე და დასავლურ სკანდალებზე საუბრობს.

გთავაზობთ ამონარიდებს სტატიიდან:

ჩვენ ხარკოვიდან იზიუმში მივემგზავრებით - ქალაქში, რომელიც დონბასის ისტორიულ ჭიშკარს წარმოადგენს. ქუჩაში ყინვაა - მინუს 18 გრადუსი. ავტომანქანიდან უკრაინის მინდორ-ველებს ვუყურებ - სწორს, ბრტყელს და თოვლით გადათეთრებულს. გზის პირას მუშები ორმოებს იღებენ ლითონის ბოძების მიწაში ჩასასობად, რომელთა სიმაღლე ორსართულიანი ავტობუსის სიმაღლეს აღემატება. ბოძები გზის ორივე მხარეს ყოველ 10 მეტრში დგას, მათ ერთმანეთთან, „კედლებისა და სახურავის“ სახით, მტკიცე პლასტიკური ბადეები აკავშირებთ, რომლებიც უკრაინელებს ევროპელმა მებადურებმა და ფერმერებმა აჩუქეს. ბადეები რუსული დრონების საწინააღმდეგოდ არის მიმართული. გზაზე რომ მივდივართ, თავს გამჭვირვალე პულსირებად დერეფანში თუ მდინარეში ვგრძნობთ.
გზა, რომელიც ბადით არის „გადახურული“, ქვეშეცნეულად განგაშის გამომწვევია, ყოველივე ტრადიციულობისა და რეალობის წინააღმდეგ მიმართული. ომი ყველაფერს ცვლის: ჯერ „დრაკონის კბილები“ (რკინა-ბეტონის პირამიდული ფორტიფიკაციები), შემდეგ ნაღმები და ტანკები, ახლა კი თევზსაჭერი ბადეები ცაში დრონების დასაჭერად. არ არის გამორიცხული, რომ ასეთი ბადეები ჩვენ მალე ყველას დაგვჭირდეს. ან მიწისქვეშ ცხოვრება მოგვიწიოს. შესაძლოა ახლო მომავალში ბადეებით მთელი უკრაინის გზები გადაიხუროს: წარმოიდგინეთ სატვირთო ავტომანქანები და მატარებლები, რომლებიც პოლონეთიდან უკრაინაში „ბადის გვირაბ-დერეფნებით“ შედიან და გამოდიან...

იზიუმში, ფრონტისპირა ქალაქში, სადაც მეტი რუსული დრონი დაფრინავს, ბადეებიც უფრო მეტია. ირგვლივ დიზელ-გენერატორების გუგუნი ისმის - თუ გინდა შენს გვერდით მდგომს რაიმე გააგებინო, ხმამაღლა უნდა ელაპარაკო ან იყვირო. საერთოდ, უკრაინა გენერატორების ქვეყნად არის გადაქცეული, ისინი დგანან ყოველ სახლთან, ყოველ მაღაზიასთან, აფთიაქთან, კერძო კომპანიის თუ სახელმწიფო დაწესებულების ოფისებთან. ერთი ჩემი მეგობარი ხუმრობით ამბობს, რომ ამ ზამთარში გენერატორებმა უფრო მეტი ელექტროენერგია გამოიმუშავეს, ვიდრე უკრაინის ყველა ატომურმა ელექტროსადგურმაო. მე არ მჯერა, მაგრამ სიტუაციას რომ ვუყურებ, შეიძლება მეგობარი მართალს ამბობს.

შევდივართ კაფეში. ვესაუბრებით უკრაინელებს - ჯარისკაცებს, რიგით ადამიანებს... კოლეგა ჟურნალისტებიც საკმაოდ არიან. თქვენ წარმოიდგინეთ და აქაც კი - ფრონტისპირა ქალაქში, სადაც ბომბების გრუხუნი და დრონების ხმა ისმის, ჯეფრი ეპშტეინზე ლაპარაკობენ. მე ვცდილობ ავუხსნა ჩემს უცხოელ კოლეგებს, ვინ არის პიტერ მანდელსონი, რომელიც, ჯეფრი ეპშტეინთან მეგობრობის მიუხედავად, ჩვენმა პრემიერ-მინისტრმა კირ სტარმერმა ჯერ აშშ-ში დიდი ბრიტანეთის ელჩად დანიშნა, შემდეგ კი, როცა საშინელი სკანდალი დაიწყო, პოსტიდან გაათავისუფლა. ადამიანი, რომელიც თავის თავს „ბნელეთის მოციქულს“ უწოდებდა და ისეთ პიროვნებას უწევდა კონსულტაციებს, რომელიც არასრულწლოვან გოგონებს პროტიტუციას აძალებდა.
ჩემი კოლეგები ძნელად აღიქვამენ ამ ამბავს - იმიტომ, რომ მათ წარმოდგენებში დიდი ბრიტანეთი ძლიერი და უმწიკვლო სახელმწიფოა, [ვიქტორიანული ისტორიული წესრიგით და ტრადიციებით], რომელიც მსოფლიოში მხოლოდ სიკეთეს თესავს. ერთმა კოლეგამ მკითხა - შეეძლო თუ არა პიტერ მენდელსონს ვიქტორ იანუკოვჩთან ემუშავა - კორუმპირებულ უკრაინის ექს-პრეზიდენტთან, რომელიც კიევში 2014 წელს ევრომაიდნის შემდეგ რუსეთში გაიქცა? ვუპასუხე, რომ არ გამოვრიცხავ-მეთქი.

უკრაინის მიმართ ფართოდ არის გავრცელებული მცდარი მიდგომა - თითქოსდა ეს ქვეყანა ნორმიდან გადახრას, ანომალიას და ევროპული მეინსტრიმიდან ამოვარდნილს წარმოადგენს. ჰგავს თუ არა ომამდელი უკრაინა დღევანდელ დიდ ბრიტანეთს, რომელსაც სკანდალები ზედიზედ აზანზარებს? ომამდე უკრაინაში კრიზისი ფართოვდებოდა - პოლიტიკური, ეკონომიკური, გნებავთ, ეკოლოგიურიც, რაც მთავრობების ხშირ გადადგომებს იწვევდა. მთავრობები კომპლექტდებოდა კორუფციონერებით და ისეთი პარტიების წარმომადგენლებით, რომლებიც ოლიგარქების ბადეებში იყვნენ მოქცეულნი საბოლოო ჯამში, უკრაინა გახდა ისეთი ქვეყანა, რომელსაც საზოგადოებაში ავტორიტეტი შეელახა და რომლის სახელმწიფო ინსტიტუტები ლეგიტიმურად არ მიიჩნეოდა.
იქნებ ასეთია დიდი ბრიტანეთის მომავალიც? (...)

წყარო: